perspectiefvorming

Het klinkt in eerste instantie als een doemgedachte, misschien zelfs als een capitulatie: kansgelijkheid is niet haalbaar . In een onderwijscontext waarin gelijke kansen bijna heilig zijn verklaard, roept zo’n uitspraak weerstand op. Alsof je het ideaal loslaat. Alsof je je neerlegt bij ongelijkheid. Maar precies hier is nuance nodig. Want onderwijs kan niet streven naar gelijke omstandigheden, daarvoor is de werkelijkheid te ongelijk, te weerbarstig en te menselijk. Wat onde

Er zijn van die momenten waarop het onderwijs even stilvalt. Niet omdat er geen tijd is, niet omdat de methode iets anders vraagt, maar omdat er iets gebeurt in de klas dat groter is dan het oefenen van vaardigheden of het afronden van een taak. Een leerling die iets vraagt wat verder reikt dan het onderwerp van de les. Een opmerking die schuurt. Een gesprek dat ineens gaat over wat eerlijk is, wat echt is, wat wij vinden dat ‘hoort’. Dat is het domein waar onderwijs plots we

(Dit artikel is ook te lezen als publicatie op EigenlijkWijs.nl ) De dagen na de verkiezingen voelen vaak als een collectieve kater van meningen. De kranten vullen zich met analyses, columns en duidingen, talkshows nodigen experts uit om te verklaren wat er ‘echt’ is gebeurd, en op sociale media klinken de echo’s van teleurstelling of triomf. Iedereen heeft iets te zeggen en niemand lijkt nog echt te luisteren. We spreken graag over de mening van het volk , de stem van de kie