curriculumbewustwording

Niet alles wat telt is meetbaar. We kennen die zin inmiddels goed. We citeren haar graag in lezingen en beleidsstukken, vaak als bijzin of nuancering. Maar in de dagelijkse onderwijspraktijk handelen we er zelden naar. Wat niet meetbaar is, schuiven we al snel opzij. Naar het einde van de les. Naar het creatieve uurtje. Naar “als er nog tijd over is”. Alsof betekenis optioneel is. En juist daar wringt het. Want wat wij onder bredere vorming scharen -reflectie, dialoog, verbee

Jan Toorop was altijd al een beroemd kunstenaar. Zijn werk hing in musea, werd besproken in kunsthistorische overzichtswerken en kreeg een vaste plek in de canon. Generaties bezoekers leerden zijn naam kennen, leerlingen zagen reproducties in methodes en schoolboeken, en zijn stijl werd geduid binnen bekende kunsthistorische stromingen. Maar werd Toorop daarmee ook werkelijk begrepen? Singer Laren stelde recent, in een artikel van de NRC op 22 januari, expliciet van niet. In

(Dit artikel is ook te lezen als publicatie op EigenlijkWijs.nl ) Beweging zonder bedding Het onderwijsjaar laat zich samenvatten als een jaar van beweging: nieuwe kerndoelen, aangescherpte beleidskaders, herijkte inspectienormen en rapporten die analyseren waar het beter moet. Onderwijs moet meebewegen met maatschappelijke veranderingen. Toch ervaren veel leraren en docenten deze beweging niet als richting, maar als versnelling. Veranderingen volgen elkaar sneller op dan ze

Er klinkt al langere tijd een stevige roep om verandering in en rondom het onderwijs. Het curriculum zou verouderd zijn. De vakken versnipperd. De resultaten onder druk. Kerndoelen te narratief geformuleerd en de aansluiting op de samenleving onvoldoende. In rapporten, beleidsstukken en debatten keren dezelfde zorgen terug: het onderwijs moet eigentijdser, samenhangender en relevanter worden. Zo signaleert Inspectie van het Onderwijs dat de kennis en vaardigheden rond burgers