motivatie

Niet alles wat telt is meetbaar. We kennen die zin inmiddels goed. We citeren haar graag in lezingen en beleidsstukken, vaak als bijzin of nuancering. Maar in de dagelijkse onderwijspraktijk handelen we er zelden naar. Wat niet meetbaar is, schuiven we al snel opzij. Naar het einde van de les. Naar het creatieve uurtje. Naar “als er nog tijd over is”. Alsof betekenis optioneel is. En juist daar wringt het. Want wat wij onder bredere vorming scharen -reflectie, dialoog, verbee

(Dit artikel is ook te lezen als publicatie op EigenlijkWijs.nl ) Beweging zonder bedding Het onderwijsjaar laat zich samenvatten als een jaar van beweging: nieuwe kerndoelen, aangescherpte beleidskaders, herijkte inspectienormen en rapporten die analyseren waar het beter moet. Onderwijs moet meebewegen met maatschappelijke veranderingen. Toch ervaren veel leraren en docenten deze beweging niet als richting, maar als versnelling. Veranderingen volgen elkaar sneller op dan ze

(Dit artikel is ook te lezen als publicatie op EigenlijkWijs.nl ) Er is iets fundamenteels verschoven in hoe we in het onderwijs zijn gaan denken over motivatie. We doen alsof motivatie een activering is dat je kunt ontwerpen. Maar wie dagelijks met leerlingen werkt, voelt hoe ver deze logica afstaat van de werkelijkheid van vorming. Motivatie is nooit het begin van leren. Motivatie is wat achterblijft als spoor, wanneer een leerling in zijn bestaan wordt erkend. Niet als lij